Imbir jest przyprawą znaną na całym świecie. Jego popularność wskazuje fakt, że nie występuje nigdzie w stanie dzikim. Pochodzi prawdopodobnie z Malezji.

Imbir ma specyficzny, silny aromat z odświeżającą, nieco cytrynową nutą, zaś w smaku jest palący i lekko gorzki. Ów ostry smak i zapach zawdzięcza dużej ilości żywic i olejków eterycznych.

Właściwości lecznicze imbiru odkryto już 2700 lat przed naszą erą. W starożytnej medycynie indyjskiej, tybetańskiej i chińskiej stosowany był przed wszystkim w dolegliwościach układu pokarmowego. Współczesna badania wykazały szereg cennych właściwości imbiru.
Podgryzanie korzenia imbiru, lub stosowanie dostępnych w aptece preparatów, jest wskazane dla osób cierpiących na chorobę lokomocyjną. Imbir ma udowodnione naukowo działanie przeciwwymiotne. Przy okazji zadba o naszą jamę ustną, gdyż ma działanie antyseptyczne, działa bakteriobójczo i przeciwzapalnie. Dodatkowym efektem będzie świeży oddech.

Przeciwzapalne właściwości przyniosą ulgę chorym stawom, co szczególnie docenią osoby chorujące na reumatyzm.

Przeziębienia także nie straszne zjadaczom imbiru.

Imbir należy do gorących przypraw. Silnie rozgrzewa i pobudza krążenie, czego efektem jest przyśpieszenie metabolizmu. Pomaga także w trawieniu. Te właściwości doceniają zarówno sportowcy, jak i osoby walczące z odchudzaniem. Wprowadzenie imbiru do diety skutecznie pomoże zwalczyć zbędne kilogramy i doda nam energii.

Imbir jest afrodyzjakiem. Poprawiając ukrwienie zwiększa intensywność doznań i wzmaga erekcję.

Zwiększając ukrwienie mózgu jest też naturalnym środkiem wspomagającym koncentrację i wydajność umysłową.

Dodatkowo imbir zmniejsza agregację (zlepianie) płytek krwi chroniąc przed tworzeniem zakrzepów. Polecany jest, więc osobom z podwyższonym cholesterolem.

Spożywany regularnie zmniejsza ilość i częstość ataków migreny.

Łagodzi bóle miesiączkowe.

Uwaga: unikaj imbiru, jeśli jesteś w ciąży lub karmisz, chorujesz na przewlekłą chorobę przewodu pokarmowego, np. wrzody żołądka lub dwunastnicy, cierpisz na refluks żołądkowy.

Kuchnia

W kuchni imbir także znalazł wiele zastosowań. Szczególną popularnością cieszy się w kuchni azjatyckiej. Wchodzi w skład curry. Popularny w Polsce suszony, mielony imbir różni się w smaku od świeżego. Nie powinno się go stosować zamiennie. Surowy imbir dodaje świeżości i pikantności. Suszony bardziej nadaje się do słodkich potraw. Imbiru nie powinno łączyć się z ziołami, gdyż te kłócą się z jego aromatem. Doskonale jednak komponuje się z innymi korzennymi przyprawami – zielem angielskim, liściem laurowym, goździkami, gałką muszkatołową i pieprzem.

Młode, sześciomiesięczne kłącza można spożywać jak warzywo, kandyzować lub konserwować w syropie cukrowym. Kandyzowany imbir maczany w sosie sojowym jest dodatkiem do sushi.

Starsze, dziewięciomiesięczne kłącza suszy się i używa jako przyprawy do biszkoptów, zup, pieczonego mięsa, a także do deserów i kawy.

W Anglii używa się imbiru do produkcji pierników oraz piwa typu ale. Nie mylmy piwa imbirowego z ginger ale w Polsce występującym częściej pod nazwą canada dry.

W sklepach natrafić można także na wódkę imbirową. Imbir też jest doskonałym dodatkiem do grzańców (zarówno z piwa, jak i wina).

Przepisy

Aromatyczny napój imbirowy:
Obrać i utrzeć około 1cm³ imbiru, a następnie zalać gorącą wodą. Przykryć filiżankę i odstawić na 5-10 minut. By cenne olejki eteryczne nie uleciały konieczne należy pamiętać o przykryciu. Dodajemy łyżeczkę miodu i możemy się cieszyć wspaniałym rozgrzewającym i odświeżającym napojem.

Kawa imbirowa:
2-3 szczypty mielonego imbiru u trzeć z 2 łyżeczkami miodu. Zalać zaparzoną uprzednio kawą. Podawać z bitą śmietaną lub mlekiem.

PS Kto nie uwielbia ciasteczek imbirowych niechaj pierwszy rzuci mnie gumową kaczką.